Chris in Amerika

Ik heb net m’n koffer ingepakt (voor het grootste gedeelte). Ik heb nog een was in de wasmachine, als die er nog bij komt zit ‘ie weer mooi vol. Het is weer raar, net als je gewend raakt aan een plek en vooral de mensen moet je weer weg. Ik heb geen zin om weg te gaan, maar wel veel zin om thuis te komen, als je snapt wat ik bedoel.

Ik ben vandaag met Bill naar een game van de Oakland Athletics geweest, een Major League Baseball team. Ze speelden tegen de Seattle Mariners, en verloren met 2-4. Het was toch erg cool om te kijken. Bill heeft een buurvrouw die season-tickets heeft, en we konden vandaag op haar plek zitten, Right behind the homeplate, dat was echt supercool. Voor de wedstrijd zie je op de parkeerplaats allemaal mensen bbq-en en veel bier drinken. Natuurlijk hebben wij ook bier gedronken en een hot-dog gegeten, precies zoals het hoort. Lekker zonnetje, biertje, hot-dog en een live baseball-game, wat wil een man nog meer ?

Morgen ga ik m’n laatste dag werken hier, en na de tijd ga ik met Bud en Art meedoen aan een pokertournament. Het wordt georganiseerd door iemand anders van Oracle, en er komen vooral Oracle-mensen. Dat wordt wel leuk, hopelijk kan ik nog wat van die groene briefjes van de mensen aftroggelen. Na de tijd ga ik slapen, en om half acht staat m’n taxi klaar die me naar het vliegveld brengt, en dan eindelijk terug naar Nederland!

Ik land op zondagochtend vroeg, ik heb dus zondag en koninginnedag om uit te rusten en m’n jetlag te verwerken. Dinsdag ga ik al weer aan het werk, en ’s avonds gaan we met een groep Q’ers op kraamvisite bij Martin, erg leuk.

Tot volgende week allemaal!

Deze week is Daphne er! Ze heeft helaas wel Nederlands weer meegebracht. Haar vlucht was ook overgeboekt, en door een foutje van schiphol.nl moest ze een dag later vliegen. Gelukkig kwam ze op zondag goed aan. We hebben zondag lekker in Palo Alto en de Stanford Mall rondgelopen, tot de jetlag z’n tol eiste.

Maandag was erg cool, we hebben met Maarten, Peter en Thijs in San Francisco gefietst. Thijs heeft net een stage in Phoenix achter de rug, en Maarten en Peter gaan nu samen met ‘m een roadtrip maken, en hier zijn ze begonnen. We hebben de Golden Gate overgefietst, en dit keer ook helemaal Marin County ingefietst, ontzettend mooi.

Dinsdag hebben we geprobeerd een auto te huren. De reservering had ik ruim van tevoren gemaakt. Aangezien m’n creditcard altijd gezeik heeft, hadden we veel geld in cash opgenomen. Bij de balie bleek: ze accepteren geen cash! Ik had het hele bedrag in m’n portemonnee, en ze willen gewoon geen zaken doen vanwege een of andere veiligheidspolicy! Na de medewerkster vriendelijk bedankt te hebben heb ik haar wel meegedeeld dat ik nooit meer zaken wil doen met Hertz, er werd namelijk verder ook niet echt naar een oplossing gezocht.

Bij een andere balie van een ander bedrijf konden ze ook vanwege dezelfde reden geen auto verhuren; gelukkig gaf deze mevrouw me een kaartje van een klein lokaal bedrijfje. Het eerste telefoonnummer daarop deed het niet, maar het tweede nummer werkte, en een uur later reden we in een mooie witte Toyota op de 101. We zijn die dag door Half Moon Bay gereden, naar Moss Beach.

In Moss Beach was het heel rustig, en zagen we een eindje verder op een paar glimmende rotsen in de zee liggen. Dichterbij bleken het geen glimmende rotsen maar zeehonden te zijn! Ze waren lekker aan het chillen op het strand en soms een beetje in het water, erg cool om te zien.

Woensdag zijn we 200 mile naar het oosten gereden, op naar Yosemite. De weg richting Yosemite was prachtig; Yosemite zelf nog oneindig veel mooier. Ik ga er zeker nog een keer heen, maar dan een paar dagen kamperen.

Het is heerlijk om eindelijk een auto te hebben. In Denver kon ik niet naar de supermarkt, de afgelopen weken in California was het een half uur flink doorlopen (en met alleen een rugtas moet je bijna iedere dag), nu kan ik tenminste een beetje meer doen, en hoef ik niet telkens uren te wachten op het public transport.

Na een paar weken in California voel ik me ook hier wel echt thuis. Het is nog steeds awesome om iedere dag met strakblauwe lucht en 20 graden op te staan. Ik heb wel zin om weer gewoon thuis te zijn, ik mis het echt om gezellig met mensen te eten, een biertje te drinken, een weekendje bij m’n ouders, dat soort dingen. Van de andere kant heb ik ook geen zin om hier weg te gaan. Het zou het makkelijkst zijn als jullie gewoon allemaal hier komen.

Nu zaterdag komt Daphne, daar heb ik veel zin in. Het was altijd iets van: over twee maanden zie ik haar pas weer, over anderhalve maand zie ik haar pas weer, en nu is het eindelijk: over een paar nachtjes zie ik haar al! Erg leuk.

De afgelopen weekenden ben ik een paar keer naar San Francisco geweest. Twee weken geleden heb ik een fiets gehuurd en ben ik vanuit Fisherman’s Warf de Golden Gate over gefietst. De hele tijd een mooi uitzicht op de baai, met in het midden Alcatraz. Dat was echt heel cool. Ook ben ik met een Cable Car gegaan, dat was stiekem best leuk ;).

Vorig weekend ben ik naar Santa Cruz geweest. Het is een surfstadje een eindje naar het zuiden, en erg leuk om lekker te hangen. Er waren een hoop surfers in het water, en ik had ontzettend veel zin om zelf ook te gaan surfen. We zagen een dude helemaal naar het strand surfen, dat was (serieus) ongeveer een kilometer. Toen we langs het water naar dat strand liepen kwamen we ‘m tegen, en hij zat nog steeds helemaal vol adrenaline, erg cool.

Op het werk gaat het ook wel goed, ik werk erg hard, en ik merk dat het gewaardeerd wordt. Ik heb een paar presentaties gegeven, dat was ook best leuk. M’n engels is een hoop vooruit gegaan, ik was niet zo zeker over m’n uitspraak, maar ik geloof dat het wel goed zit nu.
Sorry dat ik zo weinig update, maar ik ben aardig druk en heb ’s avonds niet altijd heel veel zin om nog erg lang te computeren. Nog iets meer dan twee weken en ik ben weer terug!

Ik heb nu trouwens ook Twitter, nadat ik overtuigd was door Nils. Zie mijn twitter.

Nou ja, ik had een heel stuk geschreven, is het opeens weg!

Anyway, ik ben vandaag wezen fietsen met Jeanne, een collega. Ze heeft een flinke racefiets, en er stond ook een oude racefiets van haar op kantoor. Dat is duidelijk een afdankertje, maar natuurlijk perfect voor mij. Het zadel stond alleen veel te laag, en na de eerste heuvel was ik kapot.

We zijn een eind wezen fietsen in de heuvels, maar gelukkig eerst even langs de bike shop geweest. Daar waren ze zo aardig om even m’n banden goed op te pompen, en het zadel 20 cm hoger te zetten, dat scheelt aardig. Nu kon ik Jeanne zonder heel veel moeite bijhouden. De route die we gefietst hebben was ontzettend mooi, er zijn dus allerlei parken hier tussen de huizen. Op een punt hadden we een ontzettend mooi uitzicht op de baai en San Francisco, maar we zijn natuurlijk gewoon verder gefietst ;).

Na een uur ben ik omgedraaid, en ging Jeanne verder. Ze had haar auto tussen haar huis en het kantoor geparkeerd, en was ’s ochtends de rest van het stuk gaan fietsen. Ik ben echt blij dat ze me mee heeft genomen, dat was erg cool. Het grappige is trouwens dat ik nauwelijks last heb van m’n benen (dat komt morgen vast), maar m’n handen en nek doen wel pijn. M’n handen komt omdat we een flink eind over een zandpad met veel stenen hebben gefietst (zonder vering), m’n nek omdat het stuur vrij laag was. Maar het was wel heerlijk om even twee uur hard te fietsen!

Zo, ik ben in Californië. Toen ik aan kwam was het al donker, en ik had m’n koffer en een briefje met het adres van het hotel. Aangezien ik geen auto heb gehuurd, moest ik een taxi nemen om bij het hotel te komen. Natuurlijk sprak de taxi-chauffeur nog veel slechter engels dan de gemiddelde 12-jarige uit Nederland. Beleefd vroeg ik ‘m hoe lang hij al in Amerika was: meer dan 17 jaar. Oh well.

Nadat ‘ie vloeiend in een willekeurige oosterse taal had gebeld om de route was het een niet al te lang ritje naar de Summerfield Suites. Het zijn een soort kleine appartementjes, qua grootte vergelijkbaar met een flinke Spacebox. Er zit ook een keukentje bij, en de slaapkamer en woonkamer zijn apart. Ook kan ik nu eindelijk zelf m’n was doen, dat is een stuk handiger dan bij het vorige hotel. De supermarkt is 1 a 2 kilometer ver weg, een flink eind wandelen dus. Gelukkig is ‘ie wel 24h open, ik hoef me niet te haasten.

De eerste ochtend zag ik eindelijk de omgeving in het licht: be a utiful! Het doet toch wat met je als je wakker wordt met een strakblauwe lucht, zeebriesje en 20 graden. Ik ben zonder jas of trui naar kantoor gewandeld, en dat was ook een ervaring op zich. Je merkt aan alles hier dat er goud in de heuvels zit: de auto’s zijn mooi en duur, de huizen en gebouwen zijn mooi en alles is heel schoon en netjes.

Ook op weg naar de supermarkt zie je veel convertibles, palmbomen en grote huizen. Ik kan me goed voorstellen dat mensen met geld hier willen wonen: het is altijd lekker weer (er is maar een seizoen), alle andere mensen met geld zitten hier, en er is ontzettend veel potentieel. Hier zitten ook allerlei elitaire technische universiteiten, genoeg slimme mensen dus.

Het hoofdkantoor van Oracle is een stuk mooier dan de gebouwen in Denver. Alles ziet er luxer uit, en er zijn veel meer ramen. Ik zit nu met twee collega’s in een kantoor op de hoek van het gebouw, met uitzicht op de vijver, de baai, bruggen en in de verte de skyline van San Francisco. Niet verkeerd dus!

De mensen zijn hier wel wat meer met zichzelf bezig. Ze vinden het leuk, zo’n nederlands jochie, maar de meeste lijken niet echt geinteresseerd in een keer samen lunchen of eten, ik hoop dat dat nog verandert. Het is wel leuk om eindelijk de gezichten te zien bij de namen die ik al anderhalf jaar lang online heb leren kennen. Ik heb een aantal mensen gevraagd of ze wat leuks weten te doen in het weekend, en dit weekend ga ik zaalvoetballen. Ik heb m’n collega’s verzekerd dat ik vrij slecht ben in voetbal, maar het wordt vast leuk.

Helaas ben ik nog niet San Francisco in gegaan, het is een uurtje met de trein, maar aangezien ik niet übervroeg werk, ben ik niet übervroeg vrij, en zou het donker zijn tegen de tijd dat ik aan zou komen. Dit weekend ga ik lekker vroeg die kant op, en kan ik de stad eerst eens in het licht bekijken. Ik ga proberen een fiets te huren, dat schijnt erg leuk te zijn. Ik was van plan om ook een fiets te kopen, maar een van m’n collega’s heeft haar oude wielrenfiets op kantoor staan. Het zadel is alleen erg laag, dus als een van hen een sleutel meeneemt om het zadel te verstellen kan ik ook lekker rondfietsen in de buurt.

Toen ik in Denver was, ging ik bijna iedere avond met Matt uit eten, of bij hem thuis wat koken. Nu zit ik iedere avond alleen, dat is toch wel iets lastiger. Als ik een keer in SF ben geweest ga ik er denk ik wel wat vaker naar toe. Gelukkig komt Daphne over een paar weken ook nog langs, daar heb ik natuurlijk ontzettend veel zin in. Voor die tijd zit Kars ook een weekje in SF, en tegelijkertijd met Daphne zitten Maarten en Peter ook toevallig nog in SF.

Hoe is het trouwens in Nederland? Zijn alle rellen al weer over? Als ik mensen op MSN vertel hoe het weer hier is, worden ze ook allemaal jaloers, daar schijnt het niet al te goed te zijn.

Ik zal proberen om deze week nog wat foto’s te maken, dan hebben jullie bij m’n volgende post ook iets om naar te kijken.

Voor de hamburger-liefhebbers kan ik een enkele reis Amerika van harte aanraden: het is hier echt Burger Heaven. Ze eten hier burgers voor zowel lunch als avondeten. Het hoofdgerecht wordt hier trouwens entree genoemd. Gisteren had ik er zo een, de Mile High Burger van CB & Potts. Stel je voor: een flinke hamburger van McDonalds. Bijvoorbeeld de quarterpounder. Neem die burger, maak ‘m vier keer zo groot, en je hebt een full pound burger. Dat is er dus eentje die ik helemaal heb opgegeten. Ik kan het nu, een dag later, nog steeds merken. Maar ik heb mezelf wel weer tot een nieuw record gepusht. Het was echt een prestatie, ongeveer vergelijkbaar met een halve marathon lopen, en omgekeerd evenredig in gewichtsverschil.

Over hardlopen gesproken: dat is erg grappig hier. Doordat Denver een mijl hoog zit, krijg je weinig zuurstof. Ik heb vandaag weer eens een rondje buiten gelopen, dat was erg vermoeiend. Misschien had het ook iets met die extra pound te maken… Ik heb ook nog een stuk gewandeld, en lekker gelezen in het park. Natuurlijk gewoon in t-shirt, het is hier nu zo’n 70 graden. (Omgerekend naar Celsius: (70-32)/2 = 19 graden. Ik denk dat het in de zon nog wel wat warmer was.

Ook zijn we een tijdje geleden naar Pikes Peak geweest, je kan daar helemaal naar boven rijden, over een weg vol sneew, rotsen en ijs. Pikes Peak is 14,110 feet hoog, oftewel 4.3 kilometer. Het was erg grappig om proberen zo diep mogelijk adem te halen, je krijgt nauwelijks zuurstof binnen. Ik heb ook een hoop foto’s op m’n flickr gezet, zie de linkse sidebar.

Verder ga ik hier bijna weg, morgenavond vlieg ik naar California. Ik ben erg benieuwd hoe het daar gaat zijn, ik hoor van iedereen goede verhalen. Het weer schijnt erg lekker te zijn, en ik ga waarschijnlijk een fiets kopen, zodat ik nog eens wat kan doen.

Sorry dat ik de laatste tijd niet zoveel schrijf, een volle werkweek en alle dingen in m’n vrije tijd is toch vrij vermoeiend, maar erg leuk. Ik vind het altijd erg leuk om jullie comments te lezen, of e-mail te krijgen. Dat zijn toch ook wel kleine hoogtepunten van m’n dag. Als je trouwens zin hebt om een keer te bellen, Skype me dan. M’n username is chriseidhof, en het kan handig zijn om even te checken hoe laat het is. Het tijdsverschil met Denver is nu 7 uur, met San Francisco 8 uur, maar als de zomertijd bij jullie ingaat, is het tijdsverschil met SF 9 uur.

Vandaag zijn we gaan schieten! We hebben eerst de revolvers bij Scott’s pa opgehaald, die speciaal voor al z’n guns een kluis heeft. Omdat hij niet thuis was, had ‘ie ze voor het gemak maar voor de voordeur gelegd (inclusief kogels). Gelukkig woont ‘ie in een buurt waar volgens mij vooral gepensioneerden wonen.

Voor de tijd gingen we nog even ammo kopen, dat doe je gewoon in de sportzaak. Naast de tenten en visnetten stonden de kogels netjes opgestapeld. Voor de prijs van eten bij een simpel restaurant kan je een hele doos kogels kopen. Erg bizar.

Aangezien daar in de buurt de meeste shooting ranges gesloten zijn, zijn we gewoon een eind naar het noorden gereden, en hebben we daar een soort zijweggetje genomen, vol klei. Toen we een eind van alle normale huizen waren, hebben we de blikjes neergezet. Eerst heb ik een korte introductie over wapengebruik gehad, met tips als: “Always treat the gun as if it’s loaded”.

Even later hebben we 5 blikjes een eindje van de weg gezet, en heeft Scott me geleerd hoe je een revolver laadt, schiet en weer opnieuw laadt. Ook het schieten: richt je revolver, haal diep adem, doe dan pas je vinger op de trekker, haal de trekker over en let op de terugslag.

Ik heb met twee verschillende .22 revolvers geschoten en met een .38. De .22 is een beetje als een klappertjespistool: je hebt nauwelijks terugslag (maar je schiet wel een flink gat in een blikje). Het geluid is ook een aardig tikkeltje harder dan een klappertjespistool. Ik had wel het gevoel dat ik met iets gevaarlijks bezig was, maar het feit dat je een dodelijk wapen in handen hebt drong nog niet echt tot me door.

Een .38 is al behoorlijk zwaar: je schiet echt een behoorlijk gat in een blikje, als ik ‘m echt goed geraakt had misschien zelfs het blikje in stukken. Best wel grappig dus. De terugslag is behoorlijk groot, en de knal is behoorlijk hard. Met z’n revolver heb je écht het gevoel dat je een behoorlijk dodelijk wapen in je handen hebt. Al met al one hell of an experience.

Thanks Scott, en thanks Jasper (voor de tip).

De meeste Amerikanen zeggen hier niet “shit”, maar “shoot”. Ook heb ik volgens mij nog nooit iemand “fuck” horen zeggen. Anyway, zometeen ga ik met Scott (een collega) schieten. Hij heeft een stapel vuurwapens bij z’n pa liggen, en daarmee gaan we naar een range of gewoon ergens in the country. Ik ben erg benieuwd.

Gisteravond zat ik even achter m’n computer, rond half negen ’s avonds, en ik zie opeens dat Lukas nog online is. In z’n MSN-naam stond @ Biton, dus ik heb ‘m even gepingd en gekeken of ‘ie echt online was. En na een paar minuten begon Lukas ook terug te typen. Nog even later heeft hij Skype aangezet, en kon ik vanuit m’n hotelkamer live meekijken aan de bar. Ik heb zelfs nog even met de mensen aan de bar gekletst via de P/A. Erg grappig.

Eigenlijk is Amerika hetzelfde als Nederland, alleen is alles een tikkeltje anders. Wat me bijvoorbeeld tegenvalt is dat je hier heel veel ding niet kan doen zonder dat je een auto hebt. Als je een local bent is dat natuurlijk niet zo’n probleem, maar om nou de helft van m’n inkomen aan het huren van een auto te besteden… Je kan gelukkig wel ergens komen met de lightrail, maar toch.

Ook is het geven van fooi nog steeds niet gemakkelijk. Bij restaurants geef ik meestal zo’n 20%, maar er zijn ook nog allerlei andere plaatsen waar je hoort te tippen. Als je naar de kapper gaat schijn je te horen tippen, en als je een ritje met een taxi maakt ook. Het hotel heeft ook een gratis shuttle van en naar een grote mall, maar ondanks dat het gratis is hoor je toch eigenlijk de chauffeur te tippen. En hoewel de chauffeur me een half uur te laat weer kwam ophalen, heb ik het maar gedaan. Ik ga er vast nog wel een keer van gebruik maken.

Ook zijn er nog de kleinere verschillen: de knop van de douche draait precies de andere kant op, als je ‘m rechtsom draait gaat de douche aan. Ik heb gisteren voor het eerst de goede kant opgedraaid toen ik wou stoppen met douchen. En de WC’s zijn hier ook heel anders: ze zijn - als je aankomt - halfgevuld met water, of soms zelfs meer. Als je doorspoelt dan verdwijnt alles heel snel, een beetje zoals de WC in een trein. Heel vreemd, maar wel grappig.

Bij het tippen gaat het trouwens ook net anders: in Nederland betaal je en zeg je vlak er voor: maak er maar € xx van. Hier heb je twee mogelijkheden: de meestgebruikte is de credit-card. Nadat je de rekening hebt gekregen (in een leren etui), stop je je credit-card in het etui, in een daarvoor bestemd plastic vakje, zodat ‘ie er nog net boven uit steekt. Vervolgens duurt het een tijdje, en komt de serveerster het mapje ophalen. Een tijd later komt ze terug met een bonnetje, en daar staat onder het bedrag een stippellijntje voor de tip (gratuity), en dan een stippellijntje voor het totaal. Het laatste stippellijntje is natuurlijk voor je handtekening.

Als je contant betaalt kan je soms gewoon het bedrag en de fooi geven, maar je kan ook alleen het bedrag geven, en dan het wisselgeld terug krijgen, en dan pas de tip geven. Gelukkig ben ik niet de enige die het lastig vindt, de Amerikanen hebben er zelf ook moeite mee.

Zo, alweer een week voorbij. Ik heb het hier nog steeds erg naar m’n zin. Ik heb deze week misschien nog wel meer gegeten dan vorige week, maar zeker ook meer gesport.

Ook heb ik samen met Matt lasagne gemaakt, dat was nog wel een avontuur. Hij heeft maar één pan, dus eerst de saus gemaakt, en daarna de lasagne gekookt in dezelfde pan. Gelukkig kon je er aardig goed gehakt in rullen.

Het weer is hier trouwens heerlijk. En als het niet bevalt, dan wacht je 5 minuten. Afgelopen zondag heb ik zonder jas rondgelopen, en soms zelfs even zonder vest. Donderdagochtend was het -14 graden (celsius). Dat was ook wel lekker, maar toch net iets frisser. Vrijdag was het weer aardig normaal, maar waaide het behoorlijk hard. Of zoals de locals hier zeggen: Oh well.

Dinsdag hadden we een conference call met Q42, en ik heb voor de grap eens geprobeerd met de hoteltelefoon op m’n kamer te bellen. Toen ik het nummer intoetste, bleek m’n telefoon geblokkeerd te zijn. Na een bezoekje aan de front-desk bleek dat ze niet meer van m’n creditcard af konden schrijven. Het was alleen de bedoeling dat ze de betalingsgegevens naar Q zouden faxen, dat is dus blijkbaar ergens misgegaan, en ze waren zo slim om dan maar van m’n persoonlijke creditcard af te schrijven (met een lage limiet). Die kan alleen dus niet zoveel betalen, dat is dus een beetje vervelend.

Gelukkig werdt dit ruimschoots gecompenseerd met het hoogtepunt van deze week: Casa Benita! Casa Benita is een Mexicaans restaurant in Denver, maar eigenlijk is het een soort indoor-pretpark. Als je binnenkomt kies je wat je wil: natuurlijk ging ik voor de “All you can eat: chicken”. Daarna moet je in een lange rij staan tussen alle jengelende kinderen. Als je vervolgens je eerste bord vol krijgt, ga je op zoek naar een tafeltje, wij hadden uitzicht op de cliff. Ja, er is een metershoge rots, waar om de zoveel tijd het entertainment-personeel met een paar salto’s van afspringt, in het water.

Ook zijn er allerlei gangen door de rotsen, is er een arcade-hal, heeft het 3 verdiepingen en kan je dus onbeperkt eten. Ik geloof dat ik meer heb gegeten dan met kerstmis. Het voedsel was trouwens niet van al te goede kwaliteit, volgens mij was het interne motto: “quantity over quality”.

Vrijdag zijn we naar Hacienda geweest, en gelukkig was het voedsel daar erg goed. Weer heel veel, maar ik probeer tegenwoordig niet meer m’n hele bord op te krijgen. Matt heeft echt ontzettend leuke vrienden, en ik kan nog aardig meekomen met de gesprekken. Soms hebben ze het opeens over dingen als “foreclosures”, en is het echt gokken wat ze bedoelen. Gelukkig is er dan altijd wel iemand die me even uitlegt wat het betekent.

Vandaag ben ik met de shuttle van het hotel naar een grote mall geweest, en heb ik er lekker in m’n eentje rondgelopen. Het is erg leuk dat de boeken die ik normaal via Amazon koop hier gewoon in de winkel liggen. Ik ben dan ook thuis gekomen met:

• The Tipping Point
• Blink: The Power of Thinking Without Thinking
• The Google Story

Vanavond ga ik naar een toneelstuk, een paar van Matt’s vrienden hadden vrijkaartjes, ik ben erg benieuwd. Ik weet niet eens welk toneelstuk het is, maar dat zijn eigenlijk vaak de leukste dingen om te doen. Eigenlijk had ik niet zoveel zin gisteravond, maar het zijn juist dat soort dingen die het leuk maken. Hij liet me net weten dat er wel wordt verwacht dat we in het net komen, als ik dat eerder had geweten had ik nieuwe schoenen gekocht. Ik heb m’n pak namelijk wel mee, maar was van plan om hier nieuwe schoenen te kopen.

Voor de geeks: ik heb nog even contact gehad met Kathy Sierra, misschien gaan we een Creating Passionate Users meeting doen, lijkt mij in ieder geval ontzettend gaaf. Ze wist nog wel wat meer mensen die er zin in hadden, dus ik ben benieuwd.