Chris in Amerika

Vandaag zijn we gaan schieten! We hebben eerst de revolvers bij Scott’s pa opgehaald, die speciaal voor al z’n guns een kluis heeft. Omdat hij niet thuis was, had ‘ie ze voor het gemak maar voor de voordeur gelegd (inclusief kogels). Gelukkig woont ‘ie in een buurt waar volgens mij vooral gepensioneerden wonen.

Voor de tijd gingen we nog even ammo kopen, dat doe je gewoon in de sportzaak. Naast de tenten en visnetten stonden de kogels netjes opgestapeld. Voor de prijs van eten bij een simpel restaurant kan je een hele doos kogels kopen. Erg bizar.

Aangezien daar in de buurt de meeste shooting ranges gesloten zijn, zijn we gewoon een eind naar het noorden gereden, en hebben we daar een soort zijweggetje genomen, vol klei. Toen we een eind van alle normale huizen waren, hebben we de blikjes neergezet. Eerst heb ik een korte introductie over wapengebruik gehad, met tips als: “Always treat the gun as if it’s loaded”.

Even later hebben we 5 blikjes een eindje van de weg gezet, en heeft Scott me geleerd hoe je een revolver laadt, schiet en weer opnieuw laadt. Ook het schieten: richt je revolver, haal diep adem, doe dan pas je vinger op de trekker, haal de trekker over en let op de terugslag.

Ik heb met twee verschillende .22 revolvers geschoten en met een .38. De .22 is een beetje als een klappertjespistool: je hebt nauwelijks terugslag (maar je schiet wel een flink gat in een blikje). Het geluid is ook een aardig tikkeltje harder dan een klappertjespistool. Ik had wel het gevoel dat ik met iets gevaarlijks bezig was, maar het feit dat je een dodelijk wapen in handen hebt drong nog niet echt tot me door.

Een .38 is al behoorlijk zwaar: je schiet echt een behoorlijk gat in een blikje, als ik ‘m echt goed geraakt had misschien zelfs het blikje in stukken. Best wel grappig dus. De terugslag is behoorlijk groot, en de knal is behoorlijk hard. Met z’n revolver heb je écht het gevoel dat je een behoorlijk dodelijk wapen in je handen hebt. Al met al one hell of an experience.

Thanks Scott, en thanks Jasper (voor de tip).

De meeste Amerikanen zeggen hier niet “shit”, maar “shoot”. Ook heb ik volgens mij nog nooit iemand “fuck” horen zeggen. Anyway, zometeen ga ik met Scott (een collega) schieten. Hij heeft een stapel vuurwapens bij z’n pa liggen, en daarmee gaan we naar een range of gewoon ergens in the country. Ik ben erg benieuwd.

Gisteravond zat ik even achter m’n computer, rond half negen ’s avonds, en ik zie opeens dat Lukas nog online is. In z’n MSN-naam stond @ Biton, dus ik heb ‘m even gepingd en gekeken of ‘ie echt online was. En na een paar minuten begon Lukas ook terug te typen. Nog even later heeft hij Skype aangezet, en kon ik vanuit m’n hotelkamer live meekijken aan de bar. Ik heb zelfs nog even met de mensen aan de bar gekletst via de P/A. Erg grappig.

Eigenlijk is Amerika hetzelfde als Nederland, alleen is alles een tikkeltje anders. Wat me bijvoorbeeld tegenvalt is dat je hier heel veel ding niet kan doen zonder dat je een auto hebt. Als je een local bent is dat natuurlijk niet zo’n probleem, maar om nou de helft van m’n inkomen aan het huren van een auto te besteden… Je kan gelukkig wel ergens komen met de lightrail, maar toch.

Ook is het geven van fooi nog steeds niet gemakkelijk. Bij restaurants geef ik meestal zo’n 20%, maar er zijn ook nog allerlei andere plaatsen waar je hoort te tippen. Als je naar de kapper gaat schijn je te horen tippen, en als je een ritje met een taxi maakt ook. Het hotel heeft ook een gratis shuttle van en naar een grote mall, maar ondanks dat het gratis is hoor je toch eigenlijk de chauffeur te tippen. En hoewel de chauffeur me een half uur te laat weer kwam ophalen, heb ik het maar gedaan. Ik ga er vast nog wel een keer van gebruik maken.

Ook zijn er nog de kleinere verschillen: de knop van de douche draait precies de andere kant op, als je ‘m rechtsom draait gaat de douche aan. Ik heb gisteren voor het eerst de goede kant opgedraaid toen ik wou stoppen met douchen. En de WC’s zijn hier ook heel anders: ze zijn - als je aankomt - halfgevuld met water, of soms zelfs meer. Als je doorspoelt dan verdwijnt alles heel snel, een beetje zoals de WC in een trein. Heel vreemd, maar wel grappig.

Bij het tippen gaat het trouwens ook net anders: in Nederland betaal je en zeg je vlak er voor: maak er maar € xx van. Hier heb je twee mogelijkheden: de meestgebruikte is de credit-card. Nadat je de rekening hebt gekregen (in een leren etui), stop je je credit-card in het etui, in een daarvoor bestemd plastic vakje, zodat ‘ie er nog net boven uit steekt. Vervolgens duurt het een tijdje, en komt de serveerster het mapje ophalen. Een tijd later komt ze terug met een bonnetje, en daar staat onder het bedrag een stippellijntje voor de tip (gratuity), en dan een stippellijntje voor het totaal. Het laatste stippellijntje is natuurlijk voor je handtekening.

Als je contant betaalt kan je soms gewoon het bedrag en de fooi geven, maar je kan ook alleen het bedrag geven, en dan het wisselgeld terug krijgen, en dan pas de tip geven. Gelukkig ben ik niet de enige die het lastig vindt, de Amerikanen hebben er zelf ook moeite mee.

Zo, alweer een week voorbij. Ik heb het hier nog steeds erg naar m’n zin. Ik heb deze week misschien nog wel meer gegeten dan vorige week, maar zeker ook meer gesport.

Ook heb ik samen met Matt lasagne gemaakt, dat was nog wel een avontuur. Hij heeft maar één pan, dus eerst de saus gemaakt, en daarna de lasagne gekookt in dezelfde pan. Gelukkig kon je er aardig goed gehakt in rullen.

Het weer is hier trouwens heerlijk. En als het niet bevalt, dan wacht je 5 minuten. Afgelopen zondag heb ik zonder jas rondgelopen, en soms zelfs even zonder vest. Donderdagochtend was het -14 graden (celsius). Dat was ook wel lekker, maar toch net iets frisser. Vrijdag was het weer aardig normaal, maar waaide het behoorlijk hard. Of zoals de locals hier zeggen: Oh well.

Dinsdag hadden we een conference call met Q42, en ik heb voor de grap eens geprobeerd met de hoteltelefoon op m’n kamer te bellen. Toen ik het nummer intoetste, bleek m’n telefoon geblokkeerd te zijn. Na een bezoekje aan de front-desk bleek dat ze niet meer van m’n creditcard af konden schrijven. Het was alleen de bedoeling dat ze de betalingsgegevens naar Q zouden faxen, dat is dus blijkbaar ergens misgegaan, en ze waren zo slim om dan maar van m’n persoonlijke creditcard af te schrijven (met een lage limiet). Die kan alleen dus niet zoveel betalen, dat is dus een beetje vervelend.

Gelukkig werdt dit ruimschoots gecompenseerd met het hoogtepunt van deze week: Casa Benita! Casa Benita is een Mexicaans restaurant in Denver, maar eigenlijk is het een soort indoor-pretpark. Als je binnenkomt kies je wat je wil: natuurlijk ging ik voor de “All you can eat: chicken”. Daarna moet je in een lange rij staan tussen alle jengelende kinderen. Als je vervolgens je eerste bord vol krijgt, ga je op zoek naar een tafeltje, wij hadden uitzicht op de cliff. Ja, er is een metershoge rots, waar om de zoveel tijd het entertainment-personeel met een paar salto’s van afspringt, in het water.

Ook zijn er allerlei gangen door de rotsen, is er een arcade-hal, heeft het 3 verdiepingen en kan je dus onbeperkt eten. Ik geloof dat ik meer heb gegeten dan met kerstmis. Het voedsel was trouwens niet van al te goede kwaliteit, volgens mij was het interne motto: “quantity over quality”.

Vrijdag zijn we naar Hacienda geweest, en gelukkig was het voedsel daar erg goed. Weer heel veel, maar ik probeer tegenwoordig niet meer m’n hele bord op te krijgen. Matt heeft echt ontzettend leuke vrienden, en ik kan nog aardig meekomen met de gesprekken. Soms hebben ze het opeens over dingen als “foreclosures”, en is het echt gokken wat ze bedoelen. Gelukkig is er dan altijd wel iemand die me even uitlegt wat het betekent.

Vandaag ben ik met de shuttle van het hotel naar een grote mall geweest, en heb ik er lekker in m’n eentje rondgelopen. Het is erg leuk dat de boeken die ik normaal via Amazon koop hier gewoon in de winkel liggen. Ik ben dan ook thuis gekomen met:

• The Tipping Point
• Blink: The Power of Thinking Without Thinking
• The Google Story

Vanavond ga ik naar een toneelstuk, een paar van Matt’s vrienden hadden vrijkaartjes, ik ben erg benieuwd. Ik weet niet eens welk toneelstuk het is, maar dat zijn eigenlijk vaak de leukste dingen om te doen. Eigenlijk had ik niet zoveel zin gisteravond, maar het zijn juist dat soort dingen die het leuk maken. Hij liet me net weten dat er wel wordt verwacht dat we in het net komen, als ik dat eerder had geweten had ik nieuwe schoenen gekocht. Ik heb m’n pak namelijk wel mee, maar was van plan om hier nieuwe schoenen te kopen.

Voor de geeks: ik heb nog even contact gehad met Kathy Sierra, misschien gaan we een Creating Passionate Users meeting doen, lijkt mij in ieder geval ontzettend gaaf. Ze wist nog wel wat meer mensen die er zin in hadden, dus ik ben benieuwd.

Vandaag ben ik met Matt naar Rocky Mountain National Park geweest. Het is daar echt bizar mooi. Af en toe als we ergens een bocht om kwamen werd ik er gewoon emotioneel van hoe ontzettend mooi de bergen daar zijn. Het uitzicht was echt bizar mooi. We hebben ook nog een hele trail gelopen, we zijn van Bear Lake naar Alberta Falls. Dat was ook echt geweldig. Je moest alleen wel op het pad blijven, als je naast het pad stapte zakte je met gemak 30cm de sneeuw in.

Ik denk dat foto’s meer zeggen dan woorden, dus kijk vooral op m’n flickr-pagina.

Oh, na de tijd hebben we gegeten bij een restaurant waar ze zelfs voor Amerikanen grote porties serveren, zie ook deze foto waar Mark aan z’n übersandwich begint.

Het is hier nu vrijdagavond. Woensdag hebben Matt, Scott en ik bij de Taco Bell geluncht (je moet alles een keer meegemaakt hebben…), en ’s avonds heb ik een broodje gegeten. Daarna heb ik eindelijk eens gefitnesst, en dat beviel aardig goed. Hopelijk kom ik op ongeveer hetzelfde gewicht terug Donderdag hebben we met een paar collega’s bij een behoorlijk goede Mexicaan geluncht, en toen realiseerde ik me dat mensen hier gewoon voor lunch eten wat voor ons avondeten is. Oh well.

Ik heb ook voor het eerst cheesecake gehad, en ik wil jullie niet jaloers maken, maar het is echt verukkelijk! Je krijgt een stuk cheesecake ter grootte van een normaal stuk taart, maar het is echt ontzettend machtig. Ik heb ‘m half opgekregen. Vandaag gingen we met een paar vrienden van Matt uit eten, en we moesten voor de tijd even pinnen. Ze hebben hier dus serieus een drive-through pin-ding, zelfs met meerdere lanes.

Ik heb besloten dat ik het eerst eens een tijdje de American Way ga doen, dus ik ga nog even niet proberen zo gezond mogelijk te eten. Om niet meteen helemaal rond te worden ga ik wel om de dag fitnessen, lekker vet verbranden. Het is trouwens erg fijn dat de meeste winkels hier gewoon tot tien uur ’s avonds open zijn (of zelfs 24/7).

Ook hebben we net als toetje ijs gehad, dat was erg leuk. Je kiest eerst een (of meer) smaken, en dan een of meer toppings. Dat leggen ze dan op een soort plaat, en ze mixen het met gewoon een lepel. Zo kan je bijvoorbeeld Oreo-cookies nemen, en dat wordt dan met een lepel door het ijs gemixt. En als je een tip (fooi) geeft, gaan ze zingen. Voor de mensen die het nog niet wisten: je wordt hier dus geacht om flink te tippen, tenminste 15%, en als het echt heel goed is 20%. Ook zit vaak de belasting niet bij de prijs inbegrepen, dat moet je er zelf bij rekenen. Verder betaal je dus vaak eerst je rekening (met credit-card), dan krijg je de rekening terug, en dán pas zet je de tip er op. Rare amerikanen ;).

Ik heb trouwens uitgevonden dat er in het hotel ook een klein koffie-winkeltje zit, waar je bagels kan kopen. Dat is toch een stuk gezonder (en goedkoper) dan het ontbijt van het hotel. Ik heb in het restaurant ook al ontbeten met de Denver Egg Tostada: een soort pannekoek, met daarboven op veel ei, paprika, scherpe worst, ui, guacamole, sour cream en tortillachips. Daarmee kom je de paar uur tot de lunch wel door.

M’n dagen zien er tot nu toe ruwweg zo uit:

7 uur: opstaan
8 uur: conference call met Q42 of fitnessen
tot 11:30: werken
11:30-12:30: lunch
12:30-19:00: werken
19:00-22.00: eten
22:00: terug bij het hotel, slapen

Morgen is het weekend, dat betekent dat ik in ieder geval iets heel anders ga doen: we gaan naar het Rocky Mountain National Park! Het schijnt daar ontzettend mooi te zijn, dus ik ben erg benieuwd.

M’n engels gaat ook steeds beter, ik heb nog wel moeite met het helemaal correct uitspreken van ”book”. Je spreekt de ”oo” blijkbaar meer uit als een ”u” dan als een ”oe”. Matt stuurde me ook deze link over dat soort woorden.

Ik vind de comments van iedereen trouwens erg leuk!

Zo, de eerste twee werkdagen zitten er weer op! Het is heerlijk rustig op het werk (vergeleken met Q), en dat bevalt me ontzettend goed. Ik kan me zo stukken beter concentreren, en cubicles geven ook geen visuele afleiding. Ik had gedacht dat het saai zou zijn, maar als ik me omdraai kan ik gelijk met collega’s kletsen, en Mike (de manager) komt ook een paar keer per dag even rondhangen, best gezellig.

Ik ben vandaag ook op de foto gegaan voor m’n security-badge, wat nog best een gedoe was. Maar nu kan ik met een hippe badge rondlopen en helemaal opgaan in de crowd ;).

Ik moet trouwens echt oppassen dat ik niet supersized terug kom: maandag hebben we chinees gegeten voor lunch (heel veel chinees). Vandaag hebben we bij een echte amerikaanse hamburgertent hamburgers gegeten. En die zijn wel iets groter (en lekkerder) dan de hamburgers die ik gewend ben.

We gaan trouwens altijd met de auto naar de lunch-plek, of het nou 5 of 20 minuten rijden is. M’n collega’s waarschuwden ook dat ik wel moest uitkijken met wandelen: mensen zijn dat niet gewend hier en het schijnt behoorlijk gevaarlijk te zijn. Nou ja, dan moet ik maar beweging zoeken in de Gym en het zwembad.

Maandagavond hebben we bij Matt gegeten, hij heeft eerst goed gekookt, en ondertussen heb ik op z’n Wii gespeeld. Hij heeft echt een enorme TV, waarschijnlijk zo’n beetje het grootst van wat in Nederland te krijgen is, echt bizar. Natuurlijk hebben we TV-dinner gedaan. Voor z’n TV stond een normaal tafeltje, net zoals je in Nederland voor een TV ziet. Deze had alleen wel een truuk: met een beetje trekken aan het blad verplaatste het blad precies boven je knieën, net alsof je aan een echte tafel zit.

Het zijn dat soort dingen die echt grappig zijn, vrij subtiele cultuurverschillen. Ook grappig was dat na het winnen van de Superbowl niet het winnende team gefeliciteerd werd, maar de winnende organisatie.

Ik ben trouwens behoorlijk aangepast aan de tijdzone, het enige issue is nu nog dat ik beide ochtenden om 5 uur klaarwakker was, en daarna alleen nog maar een beetje kon dommelen, niet echt slapen.

Dingen die ik de komende tijd nog wil gaan doen:

• Schieten
• Snowboarden met Mike’s zoon
• Naar de übersupermarkt (schijnt erg groot te zijn)
• Naar Rocky Mountain National Park
• …

Als er nog iemand suggesties heeft….graag!

Zo, dat was nog een heel gedoe. Sinds de vrijdag voor vertrek had ik er eigenlijk wat minder zin in. Er waren een hoop dingen in m’n hoofd die mis zouden kunnen gaan, en als je in je eentje ver weg bent lijkt dat toch allemaal wat ernstiger. Eigenlijk was ik vrijdag overdag en zaterdag een beetje chagrijnig. Ook op Schiphol was ik niet bepaald vrolijk. Toen bleek dat qua vlucht inderdaad alles gewoon goed ging, en ik eenmaal echt in het vliegtuig zat, ging het nare gevoel eigenlijk meteen weg.

Ik ging eerst naar Chicago, en had een fijne raamplaats. Ik dacht dat het handig was om m’n tas bij me te hebben (en dat was ook handig), dus die had ik onder m’n benen. Aangezien ik vrijwel alle boeken die ik vrijdag kreeg mee heb genomen, was m’n koffer te zwaar en had ik die dus ook in m’n handbagage. Dat betekende dus dat ik nog maar weinig (maar precies genoeg) ruimte had voor m’n benen. Niet extreem comfortabel, maar goed genoeg.

We zijn behoorlijk vroeg in Chicago geland, dat was erg fijn. De captain wou graag de Superbowl zien, en de rest van de crew eigenlijk ook. Ik moest daar eerst door de security, en daarna m’n koffer ophalen. Helaas was de line voor de douane erg lang, heel vervelend. Toen snel m’n koffer gepakt, door customs, koffer opnieuw ingecheckt voor m’n vlucht naar Denver en daar ook weer ingecheckt.

Eenmaal zittend in het vliegtuig naar Denver konden we niet weg: het was daar -18˚C, en het mechanisme van de bagagedeur was vastgevroren. Daardoor hebben we drie kwartier vertraging opgelopen. Omdat het een domestic flight was hoefde ik gelukkig niet nog een keer door allerlei security en douane in Denver. Mijn koffer was ook als eerste \o/, dus ik kon gelijk een taxi opzoeken.

Vervolgens kwam ik bij m’n hotel, het  Hyatt Regency Tech Center, en het is hier erg mooi. Ik heb een mooie kamer, er is een zwembad en fitness-ruimte, en het is op loopafstand van Oracle. Ik heb meteen Matt gebeld, want we gingen met hem en z’n vrienden Superbowl kijken. Helaas was de wedstrijd al voor 3/4 gespeeld toen ik aankwam, maar het was wel erg gezellig. Ik had stroopwafels meegebracht, en iedereen vond ze erg lekker. Naast de stroopwafels die ik op m’n verjaardag heb gekregen, heb ik nog een paar pakken om cadeau te geven. Altijd handig!

Het is hier in Denver nu 2˚C, en het ligt vol met sneeuw! Heerlijk! Dit compenseert heel mooi voor alle sneeuw die ik in Nederland niet gezien heb. Toen ik aan kwam vliegen was het ook enorm mooi, je zag overal sneeuw, op de achtergrond de zon ondergaan achter de Rocky Mountains en de skyline stak net boven de mist uit. Helaas waren we toen aan het landen, en mocht ik m’n fotocamera niet meer gebruiken.

Links zie je een lijstje met foto’s, als je er op klikt kan je een paar foto’s zien.